Pablo Picasso już od dziecka zdradzał niezwykłe zdolności plastyczne. Jego ojciec, José Ruiz y Blasco malarz i profesor sztuk pięknych, wcześnie odkrył jego talent. Po przeprowadzce rodziny do Barcelony ojciec umiejętnie przekonał kolegium tamtejszej Akademii Stuki Pięknych do przyjęcia młodego Picassa na kurs dla zaawansowanych, gdy ten miał jedynie 13 lat.
W 1901 roku dwudziestoletni Pablo Picasso zdecydował się kontynuować edukację w Paryżu. Od początku jego pobytu we Francji młody malarz mógł liczyć na poparcie znanego marszanda i kolekcjonera sztuki Ambroise Vollarda, który w 1893 roku prowadził renomowany salon przy Rue Laffitte. Vollard zasłynął w ostatniej dekadzie XIX wieku odważnymi wystawami Cézanne´a, Maneta, Gauguina i Vincenta van Gogha. Do protegowanych Vollarda zaliczał się też Picasso. Namalowany w 1901 roku „Bukiet kwiatów w wazonie” był najprawdopodobniej wyeksponowany na wystawie w galerii Vollarda w roku swego powstania.
Twórczość Pabla Picassa z lat 1901‑1904 określana jest jako “okres błękitny”, gdyż ta barwa dominowała w kompozycjach malarza w owym czasie. Również martwa natura, która znajdowała się w zbiorach Lewina, zdradza predylekcje do tej barwy w partii tła. Tematyka obrazu odbiega jednak od melancholijnych scen, które zdominowały okres błękitny, przedstawiających głównie pogrążone w smutku postacie, często z niższych warstw społecznych. Krytycy dopatrują się przyczyn tej zmiany stylistycznej w sztuce Picassa w samobójczej śmierci jego przyjaciela, Carles Casagemasa w lutym 1901 roku.
Martwą naturę ze zbiorów Lewina możemy dziś podziwiać w londyńskiej Tate Gallery, w której zbiorach znajduje się od 1933 roku. Poprzednimi właścicielami byli Louis Libaude z Paryża i londyńska galeria Reid and Lefevre.
Informacje o obrazie:
olej na płótnie, 651 × 489 mm, w zbiorach Tate Modern w Londynie.
Literatura: Ronald Alley, Catalogue of the Tate Gallery’s Collection of Modern Art other than Works by British Artists, Tate Gallery and Sotheby Parke-Bernet, London 1981, s. 592.
