GROBOWIEC KOLKERÓW

Grobowiec jest miejscem pochówku trzech pokoleń rodziny Kolkerów: Heimanna Kolkera (1818–1880), jego żony Liebchen Kolker, z d. Elsner (?-?), Hugo Kolkera (1845–1915), jego żony Natalie Kolker, z d. Glaser (1852–1921) oraz Bruno Kolkera (1848‒1909) i jego syna Huberta Kolkera (1885–1918).

Najstarszy przedstawiciel rodziny, kupiec Heimann Kolker urodził się 13 lutego 1818 r. w podwrocławskim Psim Polu. 27 listopada 1842 r. ożenił się z córką wrocławskiego kupca, Liebchen Elsner (1815‒1894). Ich synowie Hugo i Bruno, podobnie jak ojciec, zajmowali się handlem, początkowo towarami kolonialnymi. W 1873 r. Hugo razem ze swoim wspólnikiem założyli spółkę pod nazwą „J. Manasse & Kolker”, prowadzącą sprzedaż towarów chemicznych i tłuszczów. Bruno pracował w niej jako sygnatariusz. Po rozwiązaniu spółki bracia podjęli decyzję o założeniu własnej firmy. Przedsiębiorstwo handlowe „Gebrüder Kolker” powstało 1 lipca 1877 r., specjalizując się w produkcji i sprzedaży olejów, tłuszczów oraz materiałów chemicznych. Firma stopniowo rozszerzała obszar swojej działalności. Prowadziła też import olejów mineralnych ze Stanów Zjednoczonych oraz z Imperium Rosyjskiego, od 1885 r. także rafinerię ropy naftowej, a następnie od 1887 r. fabrykę smarów maszynowych. Dynamiczny rozwój przedsiębiorstwa i dobra koniunktura umożliwiły im otwarcie w 1885 r. filii w Hamburgu. Kolkerowie zajęli się również handlem wyrobów celulozowych. Zostali współudziałowcami w spółce Continentale Viscose Compagnie GmbH, z oddziałem w Paryżu. Spółka założona 3 maja 1897 r., wpisana została do rejestru handlowego w Breslau/Wrocławiu 21 czerwca 1897 r. Dzięki licencji uzyskanej od koncernu London Viscose Syndicate Limited, pozwalającej na techniczne i handlowe wykorzystanie praw patentowych do wiskozy, rozpoczęli oni produkcję włókien chemicznych na bazie celulozy, co dało z kolei początek produkcji sztucznego jedwabiu. Osiągnięcia te zostały nagrodzone Grand Prix podczas Światowej Wystawy w Paryżu w 1900 r., gdzie zaprezentowano pierwszą suknię ze sztucznego jedwabiu.

Kolkerowie rozwijali swoją działalność od podstaw zaczynając jako właściciele lokalnych składnic handlowych, na współpracy z międzynarodowymi konsorcjami kończąc. Ich dynamiczny rozwój w ciągu dwóch ostatnich dekad XIX wieku uplasował ich wśród elity gospodarczo-biznesowej miasta. Jako przedsiębiorcy o otwartych horyzontach myślowych, obdarzeni doskonałą intuicją, wyposażeni w wiedzę i zrozumienie rynków kapitałowych, stali się urzeczywistnieniem wizji sukcesu. W 1904 r. Hugo Kolker został konsulem Królestwa Portugalii i sprawował ten urząd aż do swojej śmierci w 1915 r.