GROBOWIEC KAUFFMANNÓW

Max Kauffmann pochodził z rodziny pionierów śląskiego przemysłu włókienniczego i twórców znanej w świecie marki „Meyer Kauffmann Textilwerke AG”. Zakłady tekstylne założone w 1824 r. przez jego dziadka Meyera (1796–1871), sto lat później zatrudniały 3400 pracowników i działały w Jedlince, Głuszycy, Leśnej, Krosnowicach, Bielawie oraz we Wrocławiu. Rodzinny biznes tworzony był od podstaw, a następnie rozwijany przez trzy pokolenia Kauffmannów: Meyera, Salomona (1824–1900) i Maxa. Fabryki wytwarzały szeroki asortyment produktów obejmujący m.in. tkaniny surowe, bielone, barwione, wyroby z flaneli, pościel, obrusy, odzież, które eksportowane były także na rynek pozaeuropejski.

Max Kauffmann urodził się 4 marca 1855 r. w Breslau/Wrocławiu. Był absolwentem gimnazjum realnego Am Zwinger, w którym zdał maturę. Od 1872 r. studiował fizykę i chemię przy Uniwersytecie Wrocławskim. W międzyczasie uczył się rzemiosła ślusarskiego we wrocławskiej przędzalni bawełny wchodzącej w skład kompleksu fabryk tkackich Kauffmannów. W latach 1874–1876 kontynuował studia na Politechnice w Dreźnie. Po ich zakończeniu przeprowadził się do Jedlinki (dzisiejsza Jedlina-Zdrój), gdzie przez 1,5 roku pracował w zakładach włókienniczych dziadka. Wprowadził do nich nową metodę wybielania przędzy, z którą zapoznał się podczas kilkumiesięcznego pobytu w Alzacji. Odbył też wyjazdy studyjne do Manchesteru, Glasgow i Londynu. Po powrocie do Breslau/Wrocławia w 1882 r. został współwłaścicielem rodzinnego biznesu, w tym również wrocławskiej przędzalni bawełny, w skład której wchodził kompleks przędzalni, tkalni, bielarni i barwiarni. W tej ostatniej wyroby barwiono także za pomocą modnej wówczas czerwieni tureckiej. Max Kauffmann od 1888 r. był członkiem Śląskiego Towarzystwa Kultury Ojczyźnianej oraz – podobnie jak jego ojciec Salomon – członkiem zarządu Wrocławskiego Związku Orkiestr. Aktywnie wspierał osoby w kryzysie ubóstwa i choroby. Zmarł „po długiej i ciężkiej chorobie” 14 sierpnia 1893 r. w wieku zaledwie 39 lat, w swojej willi na Borku. Był szwagrem prof. Gustava Borna (1851–1900) i wujem laureata Nagrody Nobla, Maxa Borna (1882–1970).