
Edvard Munch, “Pejzaż nadmorski”
Willa przy Alei Akacjowej stała się częstym miejscem spotkań artystów, z którymi zaprzyjaźniony był Leo Lewin. Gościli u niego obaj malarze, których dzieła złożyły się na zalążek jego kolekcji – Max Slevogt i Max Liebermann. Począwszy od 1917 roku we wnętrzach szybko przybywało dzieł sztuki. Część z nich, kolekcjoner nabywał lub zamawiał bezpośrednio u artystów. Innych zakupów dokonywał za pośrednictwem galerii Paula Cassirera w Berlinie, gdzie kupił dwa płótna Edvarda Muncha, rzeźby Augusta Gaula i kilka obrazów Liebermanna.
Cassierer urodził się dekadę przed Leo Lewinem w Breslau i tak jak on, pochodził z żydowskiej rodziny. Jego ojciec, Louis Cassier, podobnie jak ojciec kolekcjonera Carl Lewin, był producentem wyrobów tekstylnych. Paul Cassirer po ukończeniu studiów z zakresu historii sztuki w Monachium, otworzył w 1898 roku wraz ze swym kuzynem Bruno Cassirerem salon sztuki. Mieścił się on na parterze domu rodziny przy Viktoriastrasse w Berlinie. Galeria Cassirerów stała się wkrótce jednym z najważniejszych domów aukcyjnych w mieście, którego działalność przerwało dopiero dojście nazistów do władzy .
Leo Lewina i Bruno Cassirera – rok starszego od Paula Cassirera, łączyła także pasja hodowli koni. Lewin dzierżawił stadninę koni w nadreńskiej miejscowości Erftstadt, którą z sukcesem rozbudowywał tak, że stała się jedną z największych stajni w Niemczech. Bruno Cassirer zarządzał stadniną Gestüt. Wyhodowane przez Lewina i Cassiera kłusaki trafiały do jednej z najsłynniejszych, należącej do milionera Emila Perka, stajni koni wyścigowych w weimarskich Niemczech .
Znajomość z kuzynami Cassirer okazała się dla Leo Lewin bardzo istotna przy wyposażeniu breslauerskiej willi. Projekt rzeźb do sieni został zlecony Ernstowi Barlachowi, którego Lewin poznał właśnie za pośrednictwem Paula Cassirera. Podczas kryzysu ekonomicznego marszand zorganizował licytację, na której Leo Lewin sprzedał część swojej kolekcji.
Tę drogę przeszedł między innymi obraz Edvarda Muncha “Pejzaż nadmorski”. Płótno było eksponowane na wystawie zorganizowanej w 1921 roku w galerii Paula Cassirera. Tam też nabył je breslauerski kolekcjoner Leo Lewin. Obraz zlicytowano na aukcji w 1927 roku, która odbyła się w tymże salonie. Został wówczas zakupiony do muzeum w Bazylei za pośrednictwem galerii Thannhauser.
Informacje o obrazie:
olej na płótnie, wymiary: 121 x 160,5 cm, obecne miejsce przechowywania: Kunstmuseum, Bazylea.
Literatura:
Gert Woll, Edvard Munch. Complete Paintings, London 2008, t. 3, s. 1174.