Édouard Manet, “Madame Manet w cieplarni”
Pochodząca z Holandii pianistka Suzanne Leenhoff, poślubiła Édouarda Maneta w 1863 roku, stając się jednocześnie jedną z jego ulubionych modelek. Para poznała się około dekady wcześniej, gdy młoda Holenderka zamieszkała w Paryżu by kontynuować swoją edukację muzyczną. Utrzymywała się ucząc gry na pianinie młodych paryżan, w tym Eugène Maneta, młodszego brata Édouarda. W 1852 roku przyszedł na świat jej nieślubny syn Leon, a Édouard Manet został jego ojcem chrzestnym. Po ślubie powstało wiele portretów Suzanne Manet przy fortepianie albo w parku. Do najbardziej znanych należy portret na niebieskiej kanapie w 1874 roku i o cztery lata późniejszy – wizerunek kobiety w cieplarni.
W sierpniu 1878 roku malarz zdecydował się zmienić atelier przy Rue de Saint-Pétersbourg, które zajmował , na pracownię przy leżącej nieopodal Rue d’Amsterdam. Okazało się, że z powodu niezbędnych prac remontowych nowy lokal będzie gotowy dopiero w kwietniu następnego roku. Jednak szczęśliwie dla Maneta, w tym samym czasie pracujący na tej samej ulicy malarz Johann-Georg Otto Rosen wyjeżdżał na kilka miesięcy i zgodził się wynająć mu swe studio. Różniło się ono od typowych pracowni, zaopatrzonych zwykle jedynie w kilka niezbędnych mebli i rekwizytów używanych do aranżacji. Wykorzystując dużą przeszkloną przestrzeń Otto wypełnił pomieszczenie cieplarnianymi roślinami. Manet wykorzystał możliwości nowego atelier portretując w tym egzotycznym otoczeniu właścicieli słynnego paryskiego butiku – małżeństwo Guillemet. W tej samej scenerii, na tle białych egzotycznych kwiatów i palmowych liści, malarz uwiecznił swoją żonę. Na dużych rozmiarów portrecie Manet osiągnął ciekawe efekty wykorzystując ciepłe światło przefiltrowane przez szyby szklarni.