Camille Pissarro, “Droga do Ennery”
W kolekcji Maxa Silberberga znajdowało się płótno Camille’a Pissarra, przedstawiające drogę do Ennery niedaleko Pontoise, gdzie artysta mieszkał w latach 1872-1878. Malarz wycofał się z miejskiego zgiełku i na wielu płótnach utrwalał sceny z życia codziennego mieszkańców okolicznych wiosek i krajobrazy, które były malowane w plenerze.
Pejzaż “Droga do Ennery” powstał w 1874 roku, a zaprezentowano go publiczności jeszcze w tym samym roku w atelier fotograficznym Nadara, które mieściło się przy Bulwarze Kapucynów w Paryżu. Impresjonizm jako nowy nurt artystyczny nie był powszechnie akceptowany, a ówcześni krytycy odnosili się do niego z rezerwą, impresjonistom odmawiano udziału w Salonie, gdzie mogliby pokazać swoje dzieła szerszej publiczności. To właśnie Pissarro i Monet podjęli wysiłek organizacyjny, aby zaprezentować działa “odrzuconych”, w sumie trzydziestu artystów, w tym Cézanne’a, Renoira, Sisley;a i Degasa.,. Od 15 kwietnia do 15 maja 1874 roku paryżanie mogli podziwiać odrzucone przez krytyków nowatorskie prace malarzy impresjonistów. Wystawa przyniosła jednak straty, które malarze musieli pokryć z własnych kieszeni. Również druga wystawa impresjonistów zorganizowana dwa lata później okazała się niepowodzeniem. Pissarro jednak się nie poddawał i był jedynym artystą, który pokazał swoje prace na wszystkich ośmiu paryskich wystawach impresjonistów, które odbyły się od 1874 do 1886 roku. Jego twórczość została doceniona dopiero w ostatniej dekadzie życia., które dobiegło kresu w 1903 roku.
“Droga do Ennery” doskonale oddaje charakterystyczne cechy dojrzałego stylu Pissarra, subtelne pociągnięcia pędzlem i wierne oddanie warunków atmosferycznych, czyli “zapis chwili”, tak charakterystyczny dla impresjonistów. Wysoko zawieszona linia horyzontu pozwala widzom zanurzyć się w pejzażu, a wprowadzenie poruszających się po drodze postaci, nadaje kompozycji dynamiki.
Pejzaż znajdował się w zbiorach Maxa Silberberga do 1932 roku, gdy został sprzedany na aukcji w paryskiej galerii Georgesa Petit. Następnie trafił do zbiorów Hugo Simona z Berlina. Od 1937 roku był w posiadaniu Maxa i Rosy Kaganovitch, którzy przekazali go w 1973 roku do Musée du Jeu de Paume w Paryżu. W 1986 roku płótno trafiło do Musée d’Orsay.
Informacje o obrazie:
olej na płótnie, wymiary: 55 x 92 cm, Musée d’Orsay, Paryż.
Literatura:
Joachim Pissarro, Claire Durand-Ruel Snollaerts, Pissarro: Critical Catalogue of Paintings, Paris-Lausanne 2005, nr 349.