Pierre-August Renoir, “Dziewczynka z obręczą”
W odróżnieniu od wcześniejszych prac, kompozycje malarza powstałe w połowie dziewiątej dekady XIX wieku charakteryzują się wyostrzeniem konturu. Dotknięcia pędzla stają się delikatniejsze, faktura gładsza, a farba, mimo, że miejscami grubo nakładana, zyskuje świetlistość. Doskonałym przykładem tej nowej techniki jest „Dziewczynka z obręczą” – dużych rozmiarów podobizna dziewięcioletniej Marie Goujon. Obraz został zlecony przez ojca portretowanej Étienne’a Goujonw, artysta namalował w 1885 roku. Portret przedstawia ciemnowłosą dziewczynkę ubraną odświętnie w błękitną sukienkę przewiązaną błękitną szarfą na tle bujnej roślinności. Portretowana trzyma w dłoniach obręcz i patrzy wyczekująco na widza. Tego rodzaju portrety ukazujące młode kobiety i dziewczęta z paryskich wyższych sfer należały do repertuaru malarza i często były wykonywane na zlecenie.
Płótno znalazło się wiele lat później w rękach E. Chapuisa, męża modelki, który sprzedał portret za pośrednictwem znanej galerii Paula Rosenberga w 1920 roku. W 1921 roku obraz zaprezentowano na wystawie malarstwa francuskich impresjonistów, którą w galerii Wildenstein & Company w Nowym Jorku zorganizował Rosenberg. Kolejnym właścicielem płótna był markiz de Rochecouste z Paryża. Portret następnie znajdował się w kilku znanych salonach pośredniczących w sprzedaży dzieł sztuki: Bernheim-Jeune, Knoedler & Co. i galerii Thannhauser.