Edgar Degas,”Po kąpieli”
W latach 80. XIX wieku Degas zaczął mieć kłopoty ze wzrokiem, co spowodowało, że próbował nowych technik, m. in. rzeźby oraz pastelu, łączącego technikę rysunkową i malarską. Pastel ze względu na miękkość kresek i charakterystyczną fakturę nie wymagający precyzyjnego konturu – stał się jednym z ulubionych mediów artysty. Umożliwił mu stworzenie intymnych scen, skromnych formalnie, ale pełnych koloru i ruchu.
Perfekcyjne wykorzystanie możliwości techniki pastelu widać w kompozycji ”Po kąpieli”, znajdującej się niegdyś w posiadaniu Maxa Silberberga. Dziś możemy oglądać to dzieło w Luwrze. Ukazuje ono kobietę wycierającą się po kąpieli. W ostatnich dekadach życia Degas, tego rodzaju sceny stały się, obok przedstawień tancerek, jego ulubionymi tematami. Artysta stworzył ponad dwieście tego rodzaju kompozycji, przedstawiających najczęściej modelki o długich, rudych włosach. Sploty włosów tworzą intensywną plamę koloru w samym centrum obrazu. Na obrazie należącym niegdyś do Silberberga, ”Po kąpieli”, sylwetka nagiej kobiety siedzącej na białej tkaninie wyeksponowana jest na żółto-niebieskim tle.